Αχώριστοι

Ο Νικόλας έμενε μαζί με τον παππού και την γιαγιά του, σε ένα
μεγάλο παλιό αρχοντικό πάνω σε έναν λόφο. Κατά την γνώμη του Νικόλα
ήταν το ομορφότερο σπίτι του κόσμου και δεν θα ήθελε να μένει
οπουδήποτε αλλού. Του θύμιζε τα εντυπωσιακά μέγαρα και τα αρχαία
κάστρα των ιστοριών που διάβαζε. Άνηκε στον προπάππου του, έναν πολύ
αυστηρό άνθρωπο αν έκρινε κανείς από τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες
του. Εκείνος το είχε κληροδοτήσει στον παππού του τον Μάρκο, που
αντίθετα από τον πατέρα του, ήταν χαμογελαστός και δραστήριος
άνθρωπος, με μάτια γαλάζια που έλαμπαν από ζωή και σπινθήριζαν από
μαγεία. Τα γένια του ήταν πάντα περιποιημένα και λευκά και αν δεν ήταν
αδύνατος σαν στέκα, θα τον περνούσε κανείς για τον δίδυμο αδερφό του
Αϊ Βασίλη.

Έμενε εδώ μαζί με την γυναίκα του, την γιαγιά Θαλασσιά. Ναι, αυτό
ήταν το όνομά της και τα μάτια της ήταν εκείνο το ζεστό καφέ της
αχνιστής σοκολάτας. Το δέρμα της ήταν μελαψό και τα μακριά μαλλιά της
ήταν κατάμαυρα σαν τα μεσάνυχτα. Είχε σημάδια στις γάμπες, τα οποία
δεν φανέρωνε σε κανέναν πως απέκτησε αλλά όταν ο Νικόλας ρώτησε τον
παππού του, εκείνος απάντησε με ανεξιχνίαστο ύφος.