1. Λογοτεχνία
  2. Παγκόσμια πεζογραφία
  3. Επιστροφή

Που ήσασταν όλοι

Συγγραφέας: Paolo di Paolo

 

Εκδότης: Ίκαρος

 

Τιμή: 15,00 € 13,50 €

:
  • Google+
  • PrintFriendly
Χρονολογία έκδοσης: 2013
Τύπος: Μαλακό
Σελίδες: 264
Διαστάσεις: 21x14cm

ISBN

  •  978-960-9527-80-4

Δείγμα

Περιγραφή

Η ιστορία μιας οικογένειας. Ο πατέρας, καθηγητής που περνάει στη σύνταξη, παρασύρει με το αμάξι του τον κακό μαθητή της τάξης. Η μητέρα επιχειρεί την πρώτη απόδραση της ζωής της. Η κόρη προσπαθεί να γνωρίσει μέσα από ανώδυνα φλερτ τις πολύπλοκες ερωτικές διαδικασίες. Και ο γιος, ο αφηγητής του βιβλίου, σπουδάζει Ιστορία και θέλει να κάνει τη διπλωματική του πάνω στον Μπερλουσκόνι, τον μόνο πρωθυπουργό που γνώρισε η γενιά του. Η ιστορία, λοιπόν, μιας οικογένειας που είναι ταυτόχρονα η ιστορία μιας χώρας και η ιστορία μιας γενιάς - μιας γενιάς χωρίς όνομα που ψάχνει να βρει τον δρόμο της σε μια κοινωνία χωρίς αρχές.

Ένα σύγχρονο, πρωτότυπο μυθιστόρημα που περιγράφει, ειρωνεύεται, καγχάζει, θλίβεται και επαναστατεί, αλλά πάνω από όλα προσπαθεί να δώσει ένα όνομα στη σύγχυση των ημερών μας.

»Ο Πάολο ντι Πάολο έχει το ταλέντο ενός αφηγητή ράτσας».
Αντόνιο Ταμπούκι

Ο Ιταλικός τύπος για το Πού ήσασταν όλοι

Το μυθιστόρημα του ντι Πάολο δεν είναι τόσο ένα μυθιστόρημα για το καθεστώς Μπερλουσκόνι όσο για το τέλος ενός καθεστώτος, για τη μελαγχολία που αφήνει στην ψυχή όποιου το έζησε, για το ημίφως (ή το σκοτάδι) που διασχίσαμε, για το έρημο τοπίο της επόμενης μέρας. Το μυθιστόρημα όμως δεν είναι μόνο αυτό. Έχει και μια διασκεδαστική ιστορία που διαβάζεται με ευχαρίστηση. Είναι ένα μυθιστόρημα που θα μπορούσε να φανεί μινιμαλιστικό αλλά δεν είναι, που θα μπορούσε να φανεί μυθιστόρημα διαμόρφωσης αλλά δεν είναι, που θα μπορούσε να φανεί αυτοβιογραφικό αλλά δεν είναι. [...] Δεν είναι όμως αυτός ο λόγος που ο νεαρός πρωταγωνιστής δεν κάνει τελικά τη διπλωματική του με θέμα τον Μπερλουσκόνι. Η αλήθεια είναι ότι ο μπερλουσκονισμός είναι ένα "κενό", μια μαύρη τρύπα, και κανείς δεν μπορεί να γράψει μια εργασία για το κενό: το κενό δεν είναι ερμηνεύσιμο, ξεφεύγει από κάθε ερμηνεία. Το Πού ήσασταν όλοι (έτσι, χωρίς ερωτηματικό) είναι η εργασία για το κενό μιας εικοσαετίας που ο γιος του καθηγητή Τραμοντάνα δεν κατάφερε να γράψει για το πανεπιστημιακό δίπλωμα. Που όμως ο Πάολο ντι Πάολο κατάφερε να αφηγηθεί σε ένα μυθιστόρημα δίνοντάς του βάρος και σημασία, με το ταλέντο ενός αφηγητή ράτσας

Antonio Tabucchi

La Repubblica

Όσον αφορά το Πού ήσασταν όλοι του Πάολο ντι Πάολο η απλή ετικέτα του μυθιστορήματος μπορεί να φανεί περιοριστική, παρ' ότι βεβαίως του ταιριάζει ο χαρακτηρισμός. Νομίζω όμως ότι θα του ταίριαζε καλύτερα ο χαρακτηρισμός combine writing, παραφράζοντας το combine painting του Ράουσμπεργκ, του ζωγράφου που, όπως αναφέρει ο ίδιος, γοήτευσε τον συγγραφέα [...] Η ικανότητα του ντι Πάολο έγκειται στο ότι, εκτός από το να προσφέρει μια κομψή γραφή, έχει την ικανότητα να μετατρέπει σε λογοτεχνία αναφορές που αφορούν το ιστορικό παρελθόν αλλά και τις αντιφάσεις του σήμερα. Ενός σήμερα που παρουσιάζεται ως μια πολύ φτωχή "κληρονομιά", αλλά που ζητάει να "μείνουμε άγρυπνοι". Κυρίως: να "προσπαθήσουμε να μείνουμε άγρυπνοι".
Ermanno Paccagnini
Corriere della Sera

Το μυθιστόρημα του ντι Πάολο δεν είναι ένα "πολιτικό" μυθιστόρημα. Ή καλύτερα: είναι πολιτικό μόνο επειδή συνδέει και ιστορικοποιεί (ακόμα και με φωτογραφίες, πρωτοσέλιδα εφημερίδων, συνοπτικούς πίνακες, κόμικς τοποθετημένα ανάμεσα στα κεφάλαια) τις προσωπικές ιστορίες που αφηγείται. Από την άλλη πλευρά, αν το καλοεξετάσει κανείς, με αυτόν τον τρόπο η πολιτική και ηθική άποψη για αυτή την υποβαθμισμένη ιστορική περίοδο αποδεικνύεται πιο απομυθοποιητική και ανελέητη. Αργά ή γρήγορα -δεν υπάρχει αμφιβολία- όταν θα έχουμε περάσει αυτή την περίοδο παρακμής, θα αναρωτηθούμε πώς ήταν δυνατόν, πού ήμασταν όλοι.
Francesco Romanetti
Il Mattino

Το μυθιστόρημα γεννιέται από ένα πάθος - και μια πρόκληση: να κατανοήσει πώς η δημόσια ιστορία διασταυρώνεται με την ιδιωτική. Οι πιο εμπνευσμένες σελίδες είναι εκείνες όπου ο συγγραφέας φτάνει στο συμπέρασμα (συμπέρασμα που θυμίζει Τολστόι ή Μαντσόνι) ότι υπάρχει μια διάσταση πιο πραγματική από εκείνη της Ιστορίας, ακόμα κι αν αυτή δεν αφήνει ίχνη. Διότι όπως λέει με μια σχεδόν αφοριστική διαύγεια, οι ιστορικοί προσπαθούν να βρουν τις αιτίες και μελετούν τις επιπτώσεις αλλά ανάμεσα στις μεν και στις δε "η ζωή που υπάρχει ανάμεσα, χάνεται" [...] Σε όλο το βιβλίο αντηχεί ένα παλλόμενο j' accuse (κατηγορώ) κατά των απόντων πατεράδων, και εννοώ εδώ τους πατεράδες ως δασκάλους και ως μορφές με κύρος, ικανές να μας δώσουν μια ηθική πυξίδα.
Filippo La Porta
24 ore

Η μαγεία του μυθιστορήματος του ντι Πάολο βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, στην ειλικρινή, σπαραχτική, αστεία, τρυφερή νοσταλγία του παρόντος, της στιγμής που χάνεται, αυτού του κάτι που καταλήγει πέρα από τη γραμμή του ορίζοντα και που είναι μάταιο να πας να ψάξεις.
Chiara Valerio
L' Unità

Η ιστορία που σκιτσάρει με πάθος ο ντι Πάολο σε αυτό το Πού ήσασταν όλοι είναι ένα παζλ από ερωτηματικά -ιδιωτικά και κοινωνικά- χωρίς απάντηση. Η οικογενειακή ιστορία του Ίταλο Τραμοντάνα -γεννηθείς, κι αυτός, το 1983- γίνεται μια δημόσια ιστορία, ένα πρόβλημα γενιάς, όπως αυτές που αφορούσαν -σε άλλες εποχές- τους διάφορους αμφιταλαντευόμενους χαρακτήρες του Σολ Μπέλοου [...] Είναι ένα μυθιστόρημα ανήσυχο κατακερματισμένο, διαρθρωμένο με την απόλυτη συνείδηση ότι δεν διαθέτει "σημαντικά" θέματα ώστε να φτιάξει ένα σύγχρονο έπος, ένα μυθιστόρημα που γεννήθηκε για να βρει συγκεκριμένα στηρίγματα για μια γενιά που προορίζεται να κτίζει πάνω στην άμμο.

Sergio Pent

La Stampa